Her şey muhteşem bir şekilde dalgın Her şer döviz odalarında uyanık Muhasebeci işten atılmış, rakamlar ağlıyor Yediğim son, ettendi ama plastik gibi bakıyor   Sana erik suları, mucizevi kompostalar kalıyor Bana çekik gözlü birtakım sarılıklar Çocuklar söylenenlere karşı tepkili: Bkz: Kabakulak Veletler öpülmemeklere karşı sigortasız: Bkz: Kızamık Ve çocuklar KevserRead More →

– Mutfağa gir. Karın güvenilmez kimyasal temizleyiciler yüzünden erken buruşmuş ellerini masa örtüsünün morlarında gezdirirken seslen: ‘’Günaydın!’’ Her günaydın bir iyi niyet dilekçesi. İşleme konmayan. Siz arkanızı döner dönmez devlet dairesindeki memur tarafından alelacele yırtılan. ‘’Ekmek bitmiş.’’ ‘İşte yine kötü bir haber’ diyor uzun bir süredir iyi haber alamayan adam.Read More →

Beceremiyorum. Sanırım hayatları harika giden ve bu doğrultuda başka hiçbir yöne sapmayan insanlar gibi olamadım. Hastayım. Evet, ben hasta bir herifim. Bunun bilincinde olmak bir şeyleri değiştirmiyor üstelik. Çünkü korkunç bir hale gelmem hep an meselesi oluyor. Bir bakıyorsun dünyanın en tatlı adamıyım, bir bakıyorsun sevimli bir oyuncak ayıdan duyguRead More →

Odamdan balkonda sigara içmek haricinde çıkmıyordum. Majör depresyon. Sanki beş bin cenazenin yasını tutuyordum. Sanki kalbimi neşterle kesiyorlardı. Hiç bitmeyen bir sancının kucağındaydım. Uyumak istiyordum. Fakat acılar denizinde boğulmamak için o yana bu yana yüzmekten uyuyamıyordum. Halsizdim. Bir işkence altındaydım. Nefret ediyordum. Hayattan ve herkesten. Yataktan ve seslerden. Ucuz donlardanRead More →

Hikayem odur ki, yürümeyi bilmemenin karneye yansıyan kötü notlarıyla başlar. Lise zamanları H. adlı sınıf arkadaşımın ‘’öyle değil böyle yürüyeceksin’’ dediğini anımsıyorum. On beş yaşındaki mayını bol bir ergene, başka bir ergen yürümeyi öğretiyor. Yer: Sağlık Mahallesi. Zaman: Bundan bir an önce. Bacaklarımdaki kaskatı iskelet bir türlü yeni filmi çekilemeyenRead More →