Değ’iş,mek

Değ’iş,mek

Yok. Bundan daha fazlasıydı…
Baktığım yerin boşluğu daha sertti bundan…
Taşlarsa her sustuğumla, içime oturdu.
O taşların toplamı şimdi kendimden yarattığım. Baktığım yer, boş, soğuk bir duvar. Kendime dönük yönümü değiştirir miyim? Sanmıyorum.

Ağır kanamalı sözcüklere güç yetsin diye, hafif, uçuş uçuş gülücükler giyinmeli belki de…
Belki de insanlar böyle başarıyor dünyaya gönül indirmeyi… Başarı mı dedim? Eksilmek? Hayır hayır. Türdeşinle eşitlenmek, aralarına saklanmak ve kanını kalabalıkta yitirmeye çalışmak…
Ve kalabalıklara “Hayat”lar hazırlamak… Onlara, başka hayatlara derin değmemeyi öğretmek…
Uçuşup halkalar çize çize düşebilmeyi öğrenmek, tuz buz olmadan… Düştüğün yerde meteor etkisi yaratmadan… bir başka tüyün göğsüne konan güvercin tüyü kadar kolay kalkabilmek oradan yine….
Gülümsemek…
Öyle işte…

Bade Irmak
Görsel: Tatoomaus78