Utanıcı

 In Pozisyon Hatası

Günboyu ben…
Önce,,,
Uyanır uyanmaz omzundan öper, güneşe çıkarım;
teşekkür ederim.
Sana emanettir o sıra sevgilim gün kesiği düşlerim…
Kedili bahçede su, deniz değilse bile terinin tuzu ve ışık olur hep toprak,
o sıraysa memleketi düşünür, kederlenirim
ve
içimde titrer bir yaprak…
Tütün sarar, kahve pişiririm sonra dizlerimde çocukluğum sızlarken.
Annemi de düşünürüm ne yalan söyleyeyim;
ayıp mı hem haziranda ölmesi ya da annesini düşünmesi insanın?..
Acıkırım derken,
Üç yumurta kırarım hâlâ yerindeyse iştahım.
Sana çay demlerken düşlerimde beş tepeye dikili, bin odalı saraylar yakar, tetiği düşmeyen silahlar ateşler, patlamayan bombaları fitillerim…
Günlerden çarşambayı daha bi’ severim ötekilerden,
“güzel olur çarşambaları yanmak,” der, teselli ederim asla göçmemiş, anadili Kürtçe ormanları…
Çalışırım sonra;
bilirsin boş duramam hiç.
Çokça okurum, bazı yazarım. Hiç olmadı uydururum başıma bir iş, kurararım bir düş.
O da mı olmadı, çıkar yürürüm insancıkların cüzdan telaşına karşı;
ya kuş bulurum, ya kedi köpek, kertenkele, börtü böcek, yahut bir çocuğun sevincini gün aşırı.
Cebime ko’r, kucağına dökünceye dek taşırım, canım gibi;
tak etmiştir ona da aslını sorsan, gına gelmiştir yaşamaktan,
ama
“bir gün var. Bilirim var; hiç kimse bahsetmeyecek ölmekten
ve
işte o günün ertesidir beklediğimiz, uyanıp omzundan öptüğümüz her gün gibi,”der,
utanırım günboyu hepsinden evvel.
Kolumdan, bacağımdan, en çok da kafamdan; akıl var içinde.
Az iş mi?

Janset Karavin
Fotoğraf: Neslihan Öncel Murat – “Dreamer”

Recommended Posts